De tent was te klein voor wat we van plan waren, en te dun voor de buren. We deden het toch. Eerst fluisterend, toen minder. Haar slaapmat schoof bij elke beweging een stukje op.

Ze ging op handen en knieën omdat liggen niet werkte. Ik achter haar, de rits van de tent op een kier voor lucht. Iemand twee tenten verder lachte om een grap. Wij bevroren, daarna niet meer.

Het geluid van huid op huid was in een tent een schandaal. We vonden het grappig tot het dat niet meer was. Ik hield haar heupen, zij de grondzeilnaad. Ze kwam met haar gezicht in de slaapzak, een gedempt geluid dat de hele camping had kunnen horen.

Ik kwam kort erna, te diep, te laat om eruit te trekken. Ze keek over haar schouder, zweet in haar haar, en haalde haar schouders op. 'Pil,' fluisterde ze, alsof de tentburen meelazen.

's Ochtends bij het koffiezetapparaat van het park groette de buurman extra vriendelijk. Ik werd rood. Zij bestelde een croissant alsof ze van niets wist.