Hij zat in een hotel in Zwolle, ik in mijn bed in Rotterdam. De lijn was te helder. Ik hoorde de minibar, een deurbel ergens, dan alleen hem. 'Doe je shirt uit,' zei hij, zonder te vragen of ik alleen was. Ik was alleen.

Ik beschreef wat ik deed, onhandig eerst, daarna beter. Mijn hand tussen mijn benen, de telefoon klem tussen oor en kussen. Hij vertelde wat hij met zijn hand deed, rustig, alsof hij een route uitlegde.

Hij liet me wachten. 'Langzamer.' Ik gehoorzaamde, merkte dat ik dat fijn vond. Zijn adem werd zwaarder. Ik ook. Een vrachtwagen op de dijk, dan weer hij.

Ik kwam met de telefoon te hard tegen mijn jukbeen, een geluid dat ik niet meer inhield. Hij vlak daarna, stiller, een vloek die hij half weglachte. We bleven nog tien minuten aan, zonder iets slims te zeggen.

's Ochtends een app: 'Zwolle is saai zonder jouw adem.' Ik stuurde een punt. Daarna een hartje. Daarna niets, tot hij vrijdag thuis was en het hardop overdeed, met zijn mond in plaats van zijn stem.