Mijn huis was stil, de afwas gedaan, de laptop dicht. Haar naam op het scherm om elf uur. 'Ik kan niet slapen,' zei ze. Ik hoorde lakens, geen televisie. 'Praat,' zei ik.

Ze vertelde wat ze aanhad, toen wat niet. Ik ging op mijn rug liggen, broek open, telefoon op speaker alsof ze in de kamer was. Haar stem was lager dan overdag. Ze beschreef haar vingers, twee, hoe nat ze al was van alleen het bellen.

Ik zei wat ik zou doen als ik er was. Haar knieën uit elkaar, mijn mond, geen haast. Ze onderbrak me met een geluid dat ik kende. 'Ga door.' Ik ging door, concreter, vuiler, tot ze vroeg of ik ook hard was. Ik was dat al lang.

We kwamen niet tegelijk. Zij eerst, een reeks kleine ademstoten. Ik daarna, slordig, een T-shirt dat ik zou moeten wassen. Ze lachte moe. 'Slaap nou.'

Ik sliep. 's Ochtends lag de telefoon nog op mijn borst, de verbinding verbroken. Ze had een bericht gestuurd om 00:14: 'Zelfde tijd morgen, als je durft.' Ik durfde.