De presentatie was uitgelopen, mijn hoofd vol, mijn lijf erger. Op de derde verdieping is een invalidetoilet dat niemand gebruikt na zessen. Ik deed de grendel om, het tl-licht te fel, en liet mijn voorhoofd tegen de tegel rusten.

Ik dacht aan haar rok van die middag, de manier waarop ze een pen in haar haar stak. Mijn broek half open, snel, slordig, de kraan een beetje aan voor het geluid. Elke voetstap in de gang liet me inhouden.

Het duurde niet lang. Ik kwam in een handvol papier, te hard, met een adem die ik in mijn elleboog stopte. Mijn knieën waren slap. Ik waste mijn handen alsof ik alleen had geplast, keek in de spiegel, en zag iemand die te rood was voor een toiletbezoek.

Buiten kwam een collega voorbij. 'Nog hier?' Ik knikte. In de lift naar de garage rook ik mijn eigen zeep en iets dat daar niet bij hoorde.

Thuis deed ik het opnieuw, langzamer, in het donker, zonder deur. Dat was beter. Het kantoor bleef een fout die ik nog twee keer maakte.