Het was haar idee: één avond iemand anders. Geen namen van echte mensen, alleen types. Zij de strenge secretaresse, ik de man die te laat was met een dossier. Belachelijk. We deden het toch, in een hotel dat we voor één nacht namen.

Ze droeg een bril die ze niet nodig had en een rok die ze wel nodig had voor het verhaal. Ik moest blijven staan terwijl ze om me heen liep, commentaar gaf, mijn stropdas recht trok en toen niet meer losliet.

Op het bureau van de hotelkamer — een bureau van niks — nam ze me in haar mond alsof het bij de functie hoorde. Daarna ging ze op het blad zitten, hakken in mijn zij, en zei dat ik mijn werk moest afmaken. Ik deed dat.

Halverwege lieten we de rollen vallen, lachten, en gingen door als onszelf. Dat was beter, of anders. We kwamen zonder script, haar bril scheef, mijn das nog om haar pols.

In de douche zei ze: 'Volgende keer jij de secretaresse.' Ik knikte. De bril ging mee naar huis, in haar tas, tussen de echte papieren.