Het was bijna één uur toen Noor de brandtrap op liep, blootsvoets, met een fles wijn in haar hand en het gevoel dat de stad eindelijk van haar was. Beneden bromde Amsterdam nog zacht, maar op het dak van haar vriendinnenappartement was alleen wind, grind onder haar voeten, en de geur van warme teer van de dag.

Jonas zat al op de deken die ze eerder hadden neergelegd. Hij was zesentwintig, net als zij, en hij glimlachte alsof hij haar had zien aankomen in de deuropening drie verdiepingen lager. Ze hadden elkaar leren kennen op een terras in De Pijp, twee weken geleden, en sindsdien was er iets tussen hen dat niet wilde wachten tot het netjes was.

Je bent laat, zei hij.

Ik wilde zeker weten dat niemand meer wakker was, antwoordde ze, en ging naast hem zitten. Haar knie raakte de zijne. De fles ging open met een zacht klikken. Ze dronken uit hetzelfde glas, beurtelings, en keken naar de lichten over het IJ.

Hij vroeg of ze het koud had. Ze schudde haar hoofd, maar toen hij zijn jas om haar schouders legde bleef zijn hand daar, warm, aarzelend. Noor keek hem aan. In het halfduister zag ze hoe serieus hij ineens was geworden, alsof het dak een grens was die ze niet lichtvaardig overstaken.

Mag ik? vroeg hij.

Ja, zei ze, zonder drama, alleen duidelijkheid.

Zijn mond vond de hare, eerst voorzichtig, daarna dieper toen zij haar vingers in zijn haar sloeg. De jas gleed van haar schouders. Onder haar shirt voelde ze de koele lucht en daarna zijn handen, warm, onderzoekend, alsof hij elk detail wilde onthouden. Ze trok hem dichterbij tot hij half over haar lag op de deken, zijn gewicht een belofte en geen druk.

Ze fluisterde dat ze hier wilde blijven, dat ze het zat was om altijd binnen, altijd veilig, altijd later. Hij knikte tegen haar mond. Zijn hand gleed onder de stof van haar rok, over haar dij, en zij opende haar benen genoeg om hem toe te laten zonder haast. Haar adem stokte toen zijn vingers haar vonden, nat al, bereid. Hij keek haar aan alsof hij toestemming vroeg bij elke beweging. Zij knikte opnieuw.

Op het dak, met de stad als getuige die niet keek, liet Noor zich helemaal gaan. Ze trok zijn shirt uit, kuste zijn borst, zijn keel, de plek onder zijn oor die hem deed hijgen. Hij hielp haar uit haar kleren tot er alleen huid en deken en wind overbleven. Toen hij in haar schoof, langzaam, voelde ze tranen die geen verdriet waren — alleen te veel voelen tegelijk.

Ze bewogen samen, eerst voorzichtig vanwege de grind onder de deken, daarna wilder toen ze het ritme vonden. Noor hield zich vast aan zijn schouders en keek naar de sterren die tussen wolken doorbraken. Haar climax kwam stil, bijna beschaamd hard tegen zijn hals, en hij volgde vlak daarna, haar naam fluisterend alsof het een geheim was dat alleen het dak mocht horen.

Daarna lagen ze naast elkaar, zweterig, lachend om niets. Jonas trok de jas weer over hen heen. Noor dronk de laatste slok wijn en dacht dat middernacht op een dak weleens de eerlijkste plek van de stad kon zijn.

Wil je naar binnen? vroeg hij.

Straks, zei ze. Nog even zo.