De lift in het kantoorpand aan de Zuidas bleef steken tussen de veertiende en vijftiende verdieping precies op het moment dat Sanne dacht dat haar werkdag eindelijk voorbij was. Het licht flikkerde een keer, er klonk een zacht mechanisch zuchten, en toen stilte. Alleen het zoemen van de ventilatie en de man tegenover haar.

Hij heette David, werkte twee afdelingen verder, en ze hadden elkaar hooguit drie keer begroet bij de koffieautomaat. Nu stonden ze op minder dan een meter afstand, hij in een overhemd waarvan de bovenste knoop openstond, zij met haar blazer over haar arm en schoenen die ze al te lang droeg.

Dit gebeurt niet echt, zei Sanne.

Toch wel, antwoordde David, en drukte op de noodknop. Er kwam een stem door de intercom die beloofde dat ze er binnen een kwartier uit zouden zijn. Een kwartier. Misschien langer.

Ze leunden allebei tegen de wand. Sanne lachte zenuwachtig. David vroeg of ze claustrofobisch was. Een beetje, gaf ze toe. Hij bood haar water aan uit zijn fles. Hun vingers raakten elkaar bij het overgeven, en geen van beiden trok meteen weg.

Hoe lang werk je hier al? vroeg hij, duidelijk om haar af te leiden.

Drie jaar. En jij?

Bijna twee. Grappig dat we elkaar nauwelijks kennen terwijl we dezelfde lift nemen.

Misschien is dat maar goed ook, zei Sanne, en hoorde zelf hoe haar stem lager werd. David keek haar aan. De lucht in de cabine voelde dikker, warmer. Ergens besefte ze dat haar hartkloppingen niet alleen van de stilstaande lift kwamen.

Als ik te dichtbij kom, zeg het, murmelde hij.

Kom dichterbij, antwoordde ze, verrast door haar eigen woorden.

Hij zette de fles weg en stapte naar voren. Zijn hand ging naar haar wang, aarzelend, en toen zij haar gezicht oplichtte kuste hij haar. Het was geen voorzichtige kantoorkus. Het was honger die weken van beleefde knikjes eindelijk inhaalde. Sanne liet haar blazer vallen. Zijn handen vonden haar taille, haar heupen, de zoom van haar rok.

De intercom kraakte opnieuw — nog tien minuten — en in plaats van te stoppen lachten ze tegen elkaars mond. Sanne draaide hen om tot Davids rug tegen de spiegelwand kwam. Ze voelde hoe hard hij was tegen haar buik. Haar hand gleed naar beneden, opende zijn riem, en hij beet zacht in haar onderlip van verrassing.

Mag dit? fluisterde hij.

Als we hier sowieso vastzitten, zei ze, dan wil ik tenminste iets onthouden.

Hij tilde haar rok op, trok haar panty opzij, en gleed met twee vingers in haar terwijl zij hem vrijmaakte. De lift hing stil in de schacht en zij bewogen alsof de tijd hen een geheime kamer had gegeven. Toen hij haar optilde en tegen de wand zette, haakte Sanne haar benen om hem heen. Hij duwde naar binnen, diep, en zij klemde een kreet achter haar tanden.

Het ging snel, urgent, zonder ruimte voor elegantie. Haar schouderbladen drukten tegen het koele metaal. Davids voorhoofd rustte tegen het hare. Toen zij kwam, deed ze dat met een gebroken zucht in zijn hals; hij volgde met een stille vloek en hield haar nog even omhoog alsof hij haar niet wilde teruggeven aan de vloer.

Ze herstelden hun kleren in stilte, met rode wangen en een gedeeld geheim. Precies toen de lift weer begon te bewegen keek Sanne hem aan.

Koffie morgen? vroeg David hees.

Alleen als we de trap nemen, zei ze, en glimlachte.