De kleedkamer rook naar chloor, natte handdoeken en de zoete nagalm van overwinning. Noah zat op de bank met een handdoek om zijn heupen, haar nog nat van de douche, en keek naar de lege kluisjes alsof hij de stilte zelf moest verdienen. Ze hadden gewonnen. Niet nipt, niet toevallig — overtuigend, met een laatste set die de tribune had doen opspringen. Zijn schouders brandden prettig. Zijn pols tikte nog na van de smash die het had beslist.

De deur ging open. Alleen Elias kwam binnen.

Elias was zesentwintig, twee jaar ouder dan Noah, langer, met een kaaklijn die Noah al weken probeerde niet te bestuderen tijdens warming-ups. Hij speelde aan de andere kant van het net in de club, maar vanavond hadden ze in hetzelfde team gestaan voor een toernooi tegen een club uit Haarlem. Elias glimlachte, sloot de deur achter zich, en bleef even staan alsof hij checkte of ze echt alleen waren.

Iedereen is al naar de borrel, zei hij. Jij ook?

Straks, zei Noah. Ik wilde even... Hij maakte een vaag gebaar naar zijn schouder. Even niks.

Elias knikte, liep naar zijn kluisje, en trok zijn shirt over zijn hoofd. Noah keek weg — te laat. Hij had de lijn van Elias' rug al gezien, de lichte zweetsporen die de douche niet helemaal had weggepoetst, de manier waarop zijn broek iets te laag hing. Noah slikte. Hij was er niet meer van overtuigd dat "even niks" een eerlijke zin was geweest.

Sinds maart trainden ze bijna elke dinsdag en donderdag naast elkaar. Soms aten ze na afloop friet bij de snackbar tegenover de hal. Soms praatten ze over werk: Noah als junior bij een marketingbureau, Elias als grafisch ontwerper. Nooit over het feit dat Noah soms wakker lag met de herinnering aan Elias' hand op zijn schouder na een goede rally. Nooit over hoe Elias soms te lang keek wanneer Noah water dronk.

Tot vorige week.

Vorige week hadden ze na een late training samen in Elias' auto gezeten omdat de regen te hard was voor de fiets. De ruiten besloegen. Elias had gezegd: ik vind het lastig om naast je te zitten zonder iets te zeggen. Noah had gevraagd: wat dan? Elias had geantwoord: dat ik je wil kussen. En dat ik niet weet of jij dat ook wilt. Noah had drie seconden nagedacht — niet of hij het wilde, maar of hij durfde — en toen ja gezegd. De kus was kort geweest, nat van regenlucht, en daarna hadden ze allebei gelachen alsof ze een geheim hadden gestolen. Elias had Noah thuisgebracht zonder verder te gaan. Goedemorgen-berichten. Een emoji. Geen druk.

Nu, in de kleedkamer, voelde die kus dichterbij dan zeven dagen.

Noah, zei Elias zacht. Hij zat nu tegenover hem, handdoek om de heupen, ellebogen op zijn knieën. Als je wilt dat ik naar de borrel ga, ga ik. Als je wilt dat ik blijf, blijf ik. Zeg het.

Noah ademde in. Blijf.

Elias stond op, kwam dichterbij, en ging op één knie zitten zodat hun gezichten bijna gelijk waren. Mag ik?

Noah knikte. Elias kuste hem — niet kort dit keer, niet alsof iemand kon binnenkomen, maar diep, met een hand in Noah's natte haar. Noah liet de handdoek wat zakken en trok Elias dichterbij tot Elias half op de bank zat, half over hem heen. Hun blote borsten raakten elkaar. Noah voelde Elias hard worden tegen zijn dij, en zijn eigen lichaam antwoordde zonder schaamte.

Hier? fluisterde Noah. Iemand kan —

Ik heb de deur op slot gedaan, zei Elias. En de borrel duurt nog uren. Maar als je stopt wilt, stoppen we. Overal. Altijd.

Noah glimlachte tegen Elias' mond. Ik wil niet stoppen.

Ze kusten tot Noah's lippen tintelden. Elias' hand gleed onder de handdoek, vond Noah's erectie, en omvatte hem met een greep die zeker was zonder haast. Noah hijgde, drukte zijn voorhoofd tegen Elias' schouder, en beet zacht in de huid daar omdat stil blijven onmogelijk voelde. Elias streelde langzaam, duim over de eikel, en keek Noah aan alsof hij elk geluid wilde bewaren.

Je bent zo mooi als je dit doet, zei Elias. Echt.

Noah lachte hees. Jij praat te veel.

Dan maak ik je stil.

Elias ging op zijn knieën tussen Noah's benen, trok de handdoek helemaal weg, en nam Noah in zijn mond. Warmte. Natte druk. Noah greep in Elias' haar en liet zijn hoofd achterover vallen tegen de koele tegelwand. Elias zoog langzaam, diep, met een hand die Noah's balzak zacht masseerde. Noah floot tussen zijn tanden, probeerde niet te hard te kreunen, faalde, en hoorde zijn eigen stem echoën in de lege ruimte. Dat maakte het erger — of beter. Hij voelde zich gezien in een kleedkamer die altijd naar competitie had geroken en nu naar verlangen.

Elias stopte net voordat Noah te dichtbij kwam. Hij keek omhoog, lippen glanzend. Op de bank. Lig.

Noah ging liggen. Elias ging bovenop hem, handdoeken verdwenen ergens op de vloer, en hun lichamen schuurden tegen elkaar — huid op huid, harde lul tegen harde lul, Elias' heupen die een ritme vonden terwijl hij Noah kuste alsof hij hem wilde proeven tot in zijn keel. Noah duwde terug, greep Elias' kont, en trok hem dichterbij tot er geen ruimte meer was voor twijfel.

Ik wil je in me, zei Noah. Zijn stem trilde, maar hij meende elk woord. Ik heb... ik heb spullen in mijn tas. Voor als.

Elias fronste even, dan glimlachte. Voor als?

Voor als jij ooit ja zou zeggen na die kus in de auto, gaf Noah toe. Ik wilde voorbereid zijn. Niet dom.

Elias kuste hem hard. Slim. En hot. En ja — maar langzaam. En je zegt stop als het te veel is.

Noah knikte. Elias pakte condooms en glijmiddel uit Noah's sporttas — Noah voelde zich even belachelijk trots dat hij ze had meegenomen — en nam de tijd. Vingers eerst, geduldig, met kussen op Noah's nek en borst terwijl Noah zijn knieën optrok en ademde door de rek. Elias vroeg twee keer of het goed was. Noah zei beide keren ja, en de tweede keer voegde hij toe: meer.

Toen Elias in hem gleed, langzaam, centimeter voor centimeter, greep Noah Elias' polsen en keek hem recht aan. Geen net. Geen score. Alleen dit: de druk, de volheid, Elias' adem die warm tegen zijn mond kwam, de zachte vloek die Elias uitte toen hij helemaal binnen was.

Oké? vroeg Elias.

Meer dan oké, zei Noah. Beweeg.

Ze vonden een ritme dat paste bij de lege hal om hen heen — niet wild, niet gehaast, maar diep en zeker. Elias' hand omvatte Noah's lul tussen hun lichamen. Noah kreunde bij elke stoot, liet zich horen omdat hij eindelijk mocht, en voelde hoe Elias' tempo toenam toen Noah zei dat hij dichtbij was. Elias kuste hem door het orgasme heen: Noah kwam over hun buiken, trillend, met Elias' naam half gevormd op zijn lippen. Elias volgde kort daarna, diep in hem, met een geluid dat Noah wilde onthouden tot ver na deze avond.

Ze bleven liggen, plakkerig, lachend zonder grap. Elias trok voorzichtig terug, ruimde het condom op, en kwam terug met een schone handdoek die hij over hen beide legde alsof de kleedkamer een hotelkamer was geworden.

Borrel? vroeg Elias uiteindelijk, met een kus op Noah's slapen.

Straks, zei Noah. Eerst dit. Hij legde zijn hand op Elias' borst, voelde het hart nog snel slaan. En daarna wil ik met je naar huis. Als je wilt.

Elias glimlachte. Ik wil. En morgen wil ik je ontbijten geven zonder dat we doen alsof dit een ongeluk was.

Noah knikte. Geen ongeluk. Een beslissing.

Ze doucheden samen, kort, met meer kussen dan zeep. Aangekleed rook Noah nog naar Elias' aftershave en zijn eigen overwinning. Buiten wachtte de avondlucht van Amsterdam-Noord, koel en eerlijk. Elias pakte Noah's hand bij de fietsenstalling — niet stiekem, niet half — en Noah liet het toe.

De borrel konden ze misschien overslaan. De rest van de avond niet.