Het pad door de Schoorlse Duinen was smaller geworden na de laatste bocht, zand onder hun schoenen, dennengeur scherp in de nazomerlucht. Iris liep voorop, rugzak half open, haar blouse aan de onderkant uit haar broek getrokken omdat het te warm was voor nette voornemens. Achter haar hoorde ze Ruben ademen — niet uitgeput, eerder alsof hij haar tempo bijhield met opzet, dicht genoeg om haar schouder te kunnen raken als hij wilde.

Ze waren allebei eenendertig. Ze kenden elkaar sinds de middelbare school, hadden jaren verloren aan andere partners en andere steden, en waren drie maanden geleden opnieuw tegen elkaar aangelopen op een bruiloft van een gemeenschappelijke vriend. Sindsdien was er koffie geweest, toen diner, toen een nacht in Iris' appartement waarbij ze tot vier uur 's ochtends hadden gepraat en pas daarna hadden gevreeën alsof ze iets inhalen dat jaren had liggen wachten. Vandaag was hun eerste echte uitje samen: wandelen, picknicken, geen agenda.

Ruben had voorgesteld om van de gebaande paden af te gaan. Iris had ja gezegd zonder te vragen waarom. Ze wist waarom. Sinds die eerste nacht lag er een onderstroom tussen hen die geen restauranttafel nodig had — iets dat wilde, iets dat keek naar open ruimte alsof open ruimte ook een bed kon zijn.

Hier, zei Ruben, en wees naar een kuil tussen dennen waar het zand droog was en het uitzicht op het pad verdween achter struiken. Niemand komt hier zonder reden. En wij hebben een reden.

Iris draaide zich om. Haar wangen waren warm van de wandeling. Of van hem. Jij plant dit al sinds de parkeerplaats, hè?

Misschien sinds de bruiloft, gaf hij toe. Maar alleen als jij ook wilt. Als je wilt picknicken en verder lopen, picknicken we en lopen we verder. Ik speel dit niet solo.

Iris keek om zich heen: dennenstammen, gefilterd licht, de verre brom van een fietspad die hier nauwelijks hoorbaar was. Ze voelde haar hartkloppingen in haar keel — niet van angst, van scherpte. Ze zette haar rugzak neer, ging op haar knieën in het zand zitten, en trok Ruben aan zijn riem naar zich toe tot hij voor haar stond.

Ik wil, zei ze. Hier. Met jou. En als er iemand aankomt, stoppen we. Afgesproken?

Afgesproken, zei Ruben, en zijn stem was lager dan op het pad.

Iris opende zijn broek. Zijn lul was al half hard; toen ze hem in haar mond nam, werd hij helemaal hard tegen haar tong. Ruben floot zacht, een hand in haar haar, niet duwend maar vasthoudend alsof hij zichzelf wilde herinneren dat dit echt gebeurde. Iris zoog hem langzaam, keek omhoog tussen de dennen door naar zijn gezicht, en zag hoe zijn mond openviel bij elke diepere beweging. De buitenlucht maakte alles scherper: de geur van hars, het zand onder haar knieën, het risico dat half opwinding was en half discipline.

Ruben trok haar voorzichtig omhoog voordat hij te ver ging. Kom hier.

Hij kuste haar alsof hij haar smaak wilde mengen met de zijne, duwde haar blouse omhoog, en knoopte haar bh open met vingers die trilden van concentratie. Iris' tepels hardden in de koele lucht. Ruben boog zich, nam er een in zijn mond, en liet zijn hand tussen haar benen glijden — eerst over de stof van haar broek, toen naar binnen, onder het katoen, waar ze al nat was.

Fuck, fluisterde hij tegen haar huid. Je bent al —

Sinds je voorstelde van het pad af te gaan, bekende Iris. Loop niet zo ver achter me aan als je niet wilt dat ik eraan denk.

Ruben lachte tegen haar borst, liet haar op haar rug in het zand zakken op zijn uitgespreide jas, en trok haar broek en ondergoed samen naar haar enkels. Iris keek naar de kronen boven hen terwijl Ruben haar dijen openspreidde en zijn mond tussen haar benen legde. Zijn tong vond haar clit meteen — cirkels, druk, dan langere streken die haar heupen omhoog duwden naar hem toe. Iris beet op haar onderlip om niet te hard te kreunen, faalde half, en hoorde een geluid dat half vogel was en half zijzelf.

Ruben, hijgde ze. Als je zo doorgaat —

Dan kom je hier, vulde hij aan, en ging door tot Iris' handen in het zand groeven en haar orgasme haar overviel alsof de duinen zelf meetrilden. Ze trilde, lachte hees, en trok hem omhoog voor een kus die naar haar smaakte.

Condooms zitten in het voorvak van mijn rugzak, zei ze. Ik was ook niet helemaal onschuldig vandaag.

Ruben vond er een, rolde het over zich heen terwijl Iris toekeek met haar blouse nog open en haar broek half bij haar enkels — absurd en perfect. Hij ging tussen haar benen liggen, wachtte tot zij knikte, en duwde langzaam in haar. Iris' mond opende zich zonder geluid. De volle druk, de open lucht op haar huid, Ruben's gewicht dat haar in het zand drukte: het was te veel en precies genoeg.

Oké? vroeg hij, voorhoofd tegen het hare.

Meer dan, zei Iris. En harder mag. Ik wil het voelen als we straks weer lopen.

Ruben bewoog. Eerst diep en langzaam, dan sneller toen Iris haar benen om zijn middel sloot en hem dichterbij trok. Elke stoot schoof haar iets verder het zand in; dennennaalden prikten zacht in haar schouderblad; ergens ver weg lachte een kind, te ver om hen te zien, dichtbij genoeg om Iris' adrenaline te houden. Ruben kuste haar nek, beet zacht, en fluisterde haar naam alsof die hier thuishoorde tussen de bomen.

Iris kwam opnieuw — kleiner, scherper — met Ruben's hand tussen hen in op haar clit. Hij volgde haar, diep, met een stoot die hem stil maakte en daarna een lange adem die in haar haar verdween. Ze bleven liggen, verbonden, tot hun hartslagen weer iets menselijks werden.

Toen trok Ruben terug, ruimde op met een doekje uit zijn tas, en hielp Iris haar broek weer omhoog. Haar blouse zat scheef. Haar haar zat vol zand. Ruben had een rode streep op zijn knie van een wortel. Ze keken elkaar aan en barstten in lachen uit — zacht, zodat de duinen het niet verder zouden dragen dan nodig.

Picknick? vroeg Ruben, terwijl hij zijn jas uitschudde.

Iris knikte, haalde brood, kaas en een fles water uit haar rugzak, en ging naast hem zitten met haar schouder tegen de zijne. De kaas smaakte beter dan kaas hoorde te smaken. Het water was lauw. Alles was precies goed.

Volgende keer het strand bij eb, zei Ruben half serieus. Of mijn balkon. Of gewoon mijn bed, als je zin hebt in saai comfort.

Iris nam een hap brood. Saai comfort klinkt na dit als een luxe. Maar dit... ze gebaarde naar de kuil, de dennen, de plek waar hun lichamen nog afdrukken in het zand hadden achtergelaten. Dit wil ik ook houden. Niet altijd. Soms. Als we allebei ja zeggen.

Ruben kuste haar slapen. Dan houden we het. Met ja's. En met stop als het moet. En met genoeg condooms voor een pad dat langer is dan dit.

Ze aten verder, praatten over niets belangrijks — werk, een serie, of zijn zus volgende week langskwam — en toen ze weer opstonden om terug te lopen naar de parkeerplaats, pakte Iris zijn hand. Niet stiekem. Gewoon. Haar dijen deden nog licht aan hem denken bij elke stap. Het zand kraakte onder hun schoenen. Achter hen waaide de wind de kuil langzaam glad, alsof de duinen hun geheim wilden bewaren tot de volgende keer dat iemand met opzet van het pad afging.

Bij de auto trok Iris haar blouse recht in de buitenspiegel en glimlachte naar Rubens weerspiegeling achter haar. Thuis douchen. Dan blijven. Of opnieuw beginnen. Ze had geen haast meer om te kiezen: de dag had al gekozen voor hen, ergens tussen dennen en ja.