Het begon met een grap die te serieus werd. We zaten met z'n vieren in het appartement van Lotte in Utrecht, de ramen open naar een warme septemberavond, wijn op tafel, een playlist die niemand meer hoorde. Ik was Daan, achtentwintig, net terug van een weekend bij mijn ouders. Tegenover mij zat Sanne, mijn vriendin van twee jaar, met haar benen over mijn schoot. Naast haar Lotte, haar beste vriendin sinds de studie, en naast Lotte haar vriend Milan — lang, kalm, met een lach die altijd net te lang duurde wanneer Sanne iets grappigs zei.

We hadden het over jaloezie. Over of je iemand echt kunt delen. Over een artikel dat Lotte had gelezen over stellen die open afspraken maken. Sanne had gezegd: hypothetisch, als wij ooit... en was stilgevallen. Milan had zijn glas neergezet. Lotte had gekeken alsof ze al wist wat er ging komen.

Hypothetisch, herhaalde ik, omdat iemand het moest zeggen. Wat als het niet hypothetisch is?

Sanne keek me aan. Echt?

Echt, zei ik. Alleen als iedereen wil. Alleen als we stopwoorden hebben. Alleen als niemand iets doet uit beleefdheid.

Lotte knikte langzaam. Ik wil. Al een tijdje. Maar ik wilde het niet als eerste zeggen.

Milan streek over Lotte's knie. Ik ook. En ik vind Sanne aantrekkelijk — dat wist je al, Lotte — en Daan, jij ook, eerlijk gezegd. Als jullie dat aankunnen.

Sanne lachte zenuwachtig, pakte mijn hand, en zei: ik vind Lotte al jaren mooi. En Milan... ze keek hem aan. Jij ook. Als Daan oké is, ben ik oké.

Ik was meer dan oké. Ik was nerveus, hard, en eerlijk. We spraken af: rood betekent stop, meteen, zonder discussie. Geen foto's. Geen druk. Iedereen mag op elk moment naar de keuken lopen en thee zetten alsof er niks aan de hand is.

Toen kuste Sanne me eerst — diep, alsof ze me wilde aarden — en draaide zich daarna naar Lotte. Hun kus was voorzichtiger, zoekend. Milan keek naar mij; ik knikte. Hij kwam dichterbij en kuste me. Mannenmond, steviger, met een hand in mijn nek die vroeg zonder te eisen. Ik zoende terug. Sanne's hand vond mijn dij terwijl zij Lotte bleef kussen.

Het ging van bank naar slaapkamer zonder dat iemand een bevel gaf. Kleren vielen op de grond: mijn shirt, Lotte's jurkje, Milan's broek, Sanne's top. We lagen door elkaar op het grote bed. Ik kuste Sanne's borst terwijl Milan haar tussen haar benen streek; zij kreunde en greep mijn haar vast. Lotte lag naast ons, keek, en trok toen mijn hand naar haar toe. Mag ik jou ook? vroeg ze. Ik knikte. Mijn vingers gleden tussen haar benen; ze was nat, warm, en duwde tegen mijn hand alsof ze al langer had gewacht.

Sanne fluisterde in mijn oor: ik wil Milan in me. Als jij toekijkt. En daarna wil ik jou. En Lotte mag bij ons.

Ik wil dat, zei ik. Zeg het hem zelf.

Ze deed het. Milan keek naar Lotte; Lotte knikte en glimlachte. Hij rolde een condoom om, ging tussen Sanne's benen liggen, en schoof langzaam in haar terwijl ik haar hand vasthield. Sanne's ogen waren groot, nat van genot, gericht op mij — niet alsof ze excuses zocht, maar alsof ze me wilde laten zien hoe goed het voelde. Ik kuste haar terwijl Milan bewoog. Lotte kroop dichterbij, kuste Sanne's mond, en liet Sanne haar borsten aanraken.

Toen Sanne klaarkwam — hard, met Milan diep in haar — voelde ik iets dat geen jaloezie was. Trots. Lust. Vertrouwen. Milan trok zich terug, ademde zwaar, en keek of iedereen nog goed zat. Sanne lachte, trok me over zich heen, en zei: nu jij. Ik wil jou voelen.

Ik ging in haar, met Milan's hand die toevallig of niet mijn heup raakte, met Lotte die naast Sanne lag en zichzelf streelde terwijl ze toekeek. Sanne's benen om mijn middel. Haar mond tegen mijn mond. Ik kwam bijna te snel; ik hield in, vertraagde, en vroeg Lotte of ze dichterbij wilde. Ze kwam. Sanne kuste haar terwijl ik bleef bewegen. Milan ging achter Lotte liggen, kuste haar nek, en vroeg zacht of hij haar mocht nemen terwijl zij Sanne bleef kussen. Lotte zei ja. We lagen zo: ik in Sanne, Milan in Lotte, de twee vrouwen die elkaar vasthielden alsof de wereld kleiner was geworden tot dit bed.

Ik voelde Sanne samentrekken om me heen toen Lotte haar tepel in haar mond nam. Het geluid dat Sanne maakte was half lachen, half kreunen. Milan keek me even aan over Lotte's schouder — een stille check, een glimlach — en ik knikte terug. We bewogen in een ritme dat niet perfect was, maar wel eerlijk. Toen ik voelde dat ik dichtbij was, vroeg ik Sanne of ze wilde dat ik bleef. Ze knikte heftig. Ik kwam in haar, diep, met mijn voorhoofd tegen het hare, terwijl Milan Lotte over de rand duwde met snellere stoten tot zij haar gezicht in Sanne's nek verborg en beefde.

Even was er alleen adem. Toen water. Toen gelach omdat iemand per ongeluk van het bed rolde.

Later wisselden we opnieuw. Ik ging achter Lotte, met haar toestemming, met glijmiddel en een nieuw condoom, met Sanne die toekeek en Milan kuste alsof ze hem wilde bedanken voor hoe zacht hij met haar was geweest. Lotte duwde terug tegen mij, vroeg om meer, en ik gaf meer tot haar knieën trilden. Milan nam Sanne opnieuw, langzamer dit keer, met zijn duim tussen haar benen tot ze opnieuw klaarkwam — zachter, langer, met tranen van genot die ik van haar wang kuste.

Iemand vroeg water; iemand lachte; iemand zei rood even — niet omdat er iets mis was, maar omdat Lotte een kramp in haar kuit had, en we stopten meteen, masseerden, dronken water, en begonnen opnieuw toen zij knikte. Dat moment — het stoppen zonder drama — voelde belangrijker dan welke orgasme ook. Het bewees dat we meenden wat we hadden afgesproken.

Tegen middernacht lagen we in een kluwen van armen en benen. Zweet. De geur van seks en wijn. Sanne's hoofd op mijn borst. Lotte's voet tegen mijn scheen. Milan's hand ergens op Sanne's heup, onschuldig nu, alsof de storm was gaan liggen.

Dat was... zei Sanne, en vond geen woord.

Echt, vulde Lotte aan.

Ik staarde naar het plafond. Ik voelde geen spijt. Alleen een diepe, vreemde rust, en de wetenschap dat we iets hadden gedaan wat alleen werkte omdat we het hardop hadden afgesproken. Omdat niemand had gepusht. Omdat rood echt rood mocht zijn.

Nog een keer? vroeg Milan zacht, half slapend. Niet nu. Maar ooit. Als iedereen wil.

Sanne keek naar mij. Ik knikte. Lotte knikte. Milan glimlachte tegen het kussen.

We sliepen die nacht met z'n vieren, naakt onder één dekbed dat te klein was, en toen ik 's ochtends wakker werd met Sanne die me zacht kuste en fluisterde dat ze van me hield — juist nu, juist na dit — wist ik dat delen ons niet kleiner had gemaakt. Het had ons eerlijker gemaakt.

Lotte zette koffie in een oversized T-shirt. Milan bakte eieren alsof dit een gewoon ontbijt was. Sanne zat op mijn schoot aan tafel, haar haar een chaos, en zei tegen niemand in het bijzonder: volgende keer bij ons. Als jullie durven.

Ik durfde. We durfden allemaal. En ergens tussen de koffie en de restjes van de avond voelde ik Milan's knie tegen de mijne onder tafel — geen eis, alleen een herinnering — en Sanne's vingers tussen de mijne, stevig, alsof ze zei: we zijn nog steeds wij. Alleen wij met meer ruimte.

Vier op een zaterdag. En genoeg reden om een volgende zaterdag open te laten.