Ik had beloofd dat ik vroeg terug zou zijn. Congres in Rotterdam, één nacht, hotel bij het Centraal, presentatie om negen uur de volgende ochtend. Mijn vrouw Eva wist ervan; ze had mijn koffer zelf ingepakt en me gekust alsof ze me miste nog voor ik weg was. Ik was tweeëndertig, zij ook, getrouwd sinds drie jaar, en tot die avond had ik gedacht dat ontrouw iets was voor mensen die pech hadden in hun relatie. Wij hadden geen pech. Wij hadden een goed huwelijk. En toch zat ik om half elf in de hotelbar tegenover Noor.

Noor was een oud-collega van een project twee jaar geleden. We hadden destijds geflirt op de rand van het toelaatbare, nooit overschreden, en daarna uit het oog verloren. Tot ze me die middag in de foyer herkende, lachte, en vroeg of ik zin had in een drankje na het diner. Ik had ja gezegd. Niet omdat ik van plan was iets te doen. Omdat ik haar stem had gemist zonder het te weten.

Ze was negenentwintig, kort haar, rode lippen, een jurk die net netjes genoeg was voor een congres. We praatten over werk, over haar nieuwe baan in Den Haag, over mijn presentatie. Toen viel er een stilte waarin ze naar mijn trouwring keek en zei: je bent gelukkig, hè?

Ik wel, zei ik. Echt.

Goed, zei ze. Dan mag ik dit zeggen zonder dat het een valse belofte wordt: ik wil je vannacht. Niet als diefstal van haar. Als iets wat jij kiest, met open ogen, of niet.

Ik slikte. De eerlijke zin raakte harder dan welke verleiding ook. Ik dacht aan Eva. Aan haar hand in mijn nek die ochtend. Aan de belofte die ik had gedaan toen we trouwden. En ik dacht ook aan de hitte in mijn buik, aan hoe Noor keek, aan hoe lang het geleden was dat iemand me zo direct vroeg zonder spel.

Ik kan dit niet beloven tot morgen, zei ik. En ik ga haar niet verlaten. Als we dit doen, is het één nacht. Geen berichten daarna. Geen drama. En als jij of ik op enig moment stopt, stoppen we.

Noor knikte. Eén nacht. Ik wil precies dat. Geen meer.

We gingen naar mijn kamer. Niet rennend, niet beschonken — ik had twee glazen wijn op, zij ook, genoeg voor moed, niet genoeg voor excuses. Bij de deur vroeg ze nog een keer: zeker? Ik zei ja. Ze kuste me in de gang, hard, met handen onder mijn shirt, en ik duwde de deur open met mijn rug terwijl ik haar jurk omhoog trok.

Binnen deed ik het licht half aan. Noor deed haar jurk uit in één beweging; eronder droeg ze bijna niks. Ik keek, slikte, en vroeg: mag ik je aanraken? Zij lachte. Als je dat niet doet, ga ik boos weg. Haar huid was warm. Ik kuste haar borsten, haar buik, de binnenkant van haar dijen. Ze ging op het bed zitten, spreidde haar benen, en trok mijn hoofd dichterbij. Ik likte haar tot ze mijn haar greep en mijn naam snakte — Lars, zo, daar — tot ze klaarkwam tegen mijn mond met een trilling die door haar hele lichaam ging.

Toen wilde ze mij. Ze trok mijn riem los, schoof mijn boxers naar beneden, en nam me in haar mond alsof ze geen tijd te verliezen had. Ik leunde tegen de muur, keek naar beneden, zag haar rode lippen om mijn lul, en voelde schuld en lust in dezelfde adem. De schuld maakte het niet minder hard. Dat was het lelijkste en eerlijkste ervan.

Condooms lagen in mijn toilettas — Eva had ze meegenomen voor onszelf, ironisch genoeg. Ik rolde er een om. Noor ging op handen en knieën op het bed; ik ging achter haar staan, streek eerst met mijn hand tussen haar benen, en schoof toen in haar. Ze was nat, strak, en duwde terug tot ik diep zat. Ik neukte haar met lange stoten, een hand in haar korte haar, de andere op haar heup. Ze vroeg om harder; ik gaf harder. Het hotelbed kraakte. Ergens beneden reed een tram. Ik dacht even aan Eva en duwde die gedachte weg — niet omdat hij verdween, maar omdat ik koos hem later te dragen.

Noor draaide zich om, trok me over zich heen, en sloeg haar benen om mijn middel. Kijk me aan, zei ze. Niet wegkijken. Ik keek. Ik bewoog. Zij kwam opnieuw, met nagels in mijn rug; ik kwam vlak daarna, met een kreun die ik in haar schouder verborg alsof de kamer anders zou horen wie ik was.

We lagen stil. Zweet. Adem. De airco zoemde. Noor streek over mijn borst en zei: je mag je schuldig voelen. Ik vind het niet erg. Ik wilde dit. Jij ook. Schuld hoort er soms bij als je kiest wat je niet had moeten willen.

Ik knikte. Woorden voelden te groot.

Later deden we het nog een keer — langzamer, met mij op mijn rug en haar die over me heen reed, haar handen op mijn borst, haar ogen halfdicht. Ik hield haar heupen vast en liet haar het tempo bepalen tot we allebei opnieuw klaarkwamen, zachter dit keer, bijna teder. Daarna douchten we apart. Zij trok haar jurk weer aan. Ik bleef in een hotelbadjas op de rand van het bed zitten.

Ik ga, zei ze. Zoals afgesproken. Geen bericht. Geen ontbijt. Als we elkaar volgend jaar ergens zien, zijn we collega's die ooit een project deelden.

Ik stond op, kuste haar één keer op de mond — kort, als afscheid — en zei: bedankt dat je het hardop vroeg. En dat je stop accepteerde als ik het had gezegd.

Zij glimlachte, zonder triomf. Jij ook. Goede presentatie morgen, Lars.

De deur viel dicht. Ik ging op het bed liggen, keek naar het plafond, en voelde de schuld nu volledig landen. Eva sliep waarschijnlijk al, met haar hand onder haar kussen zoals altijd. Ik hield van haar. Dat was niet veranderd. Wat wel was veranderd, was dat ik een grens had overschreden die ik zelf had getrokken — bewust, nuchter genoeg, met toestemming van de enige andere persoon in de kamer. Geen goedpraten. Geen romantiek van het verbodene. Alleen de feiten: ik had gekozen, Noor had gekozen, en morgen zou ik naar huis gaan met een geheim dat ik alleen mocht dragen als ik bereid was de consequenties te kennen.

Ik sliep slecht. 's Ochtends gaf ik mijn presentatie alsof mijn stem niet schor was van de nacht. Op de trein terug naar Amsterdam keek ik naar de polder en schreef Eva een bericht: bijna thuis, mis je. Het was waar. En het was ook een leugen door weglating. Ik wist nog niet of ik haar ooit zou vertellen. Ik wist wel dat één nacht in Rotterdam me niet tot een ander mens had gemaakt — alleen tot iemand die wist waartoe hij in staat was wanneer eerlijkheid en lust elkaar in een hotelbar tegenkwamen.

Thuis deed Eva de deur open in mijn oude T-shirt. Zij kuste me. Ik kuste terug. En ergens achter die kus lag Noor's geur nog, al verdwenen onder douchezeep, als een herinnering die ik de rest van mijn leven zou meedragen zonder hem ooit mooi te noemen.

Ik koos voor thuiskomen. Dat was ook een keuze. Misschien de enige die nog telde.