18+

Leeftijdsverificatie (18+)

Om gebruik te kunnen maken van Intiemverhaal.nl moet je minimaal 18 jaar of ouder zijn.

Leestijd ± 8 minuten

Een vijgenboom op het dak in Tavira

Categorie: Vakantie

Een vijgenboom op het dak in Tavira

Sanne 14 November 2026 14× gelezen Vakantie
0.0
De vijgenboom stond midden op het dakterras, in een pot die eruitzag alsof hij ooit een wasteil was geweest. Dat was het eerste wat ik zag toen ik in Tavira de trap op liep naar het appartement dat ik voor tien dagen had gehuurd. Het tweede was de man die eronder zat, op een plastic stoel, met een boek op zijn knie en zijn voeten op een omgekeerde krat.

"Desculpe," zei hij, en toen in het Engels: "Sorry. You must be Sanne. I water the tree. My aunt owns the house."

Hij heette Duarte. Hij was een jaar of vijfendertig, had grijs in zijn baard dat hij te vroeg had gekregen, en handen die naar aarde en zeep roken toen hij me de sleutel gaf. Hij legde uit dat de boiler gevoelig was, dat ik de luiken 's middags dicht moest doen, en dat het terras van iedereen was, maar dat er eigenlijk nooit iemand kwam behalve hij, om de boom water te geven. Elke avond om een uur of acht.

Ik was alleen op vakantie omdat ik dat een keer wilde proberen. Twee jaar daarvoor was ik gescheiden, en daarna had ik vooral gewerkt, verbouwd en mijn moeder geholpen met verhuizen. Mijn zus zei dat ik moest leren alleen te zijn zonder het eenzaam te noemen. Dus zat ik in een vliegtuig naar Faro met drie boeken en een strohoed die ik op Schiphol had gekocht.

De eerste dagen deed ik wat je in Tavira doet. Ik liep over de oude Romeinse brug, at gegrilde sardientjes, nam de boot naar het eiland en lag op het strand tot mijn schouders rood werden. 's Avonds zat ik op het terras met een glas witte wijn en keek naar de daken, de schotelantennes, de ooievaars op de kerktoren. En om acht uur kwam Duarte de trap op met twee volle gieters.

Eerst praatten we kort. Over de hitte, over de boom, die volgens hem honderd jaar oud was, wat ik niet geloofde. De derde avond bleef hij zitten. Hij had een fles vinho verde bij zich en twee glazen, "voor het geval," zei hij, en lachte om zijn eigen voorzichtigheid. We praatten tot het donker was. Hij was leraar geschiedenis geweest in Lissabon, had dat opgegeven toen zijn vader ziek werd, en werkte nu in de olijfgaard van zijn familie, een half uur landinwaarts. Hij vroeg naar mijn werk, en ik vertelde over de bibliotheek, en hij luisterde alsof bibliotheken het spannendste waren wat hij ooit had gehoord.

Toen hij die avond wegging, raakte hij heel even mijn schouder aan, op de plek waar ik verbrand was. Ik deinsde terug, niet van hem maar van de pijn, en hij schrok en verontschuldigde zich. De volgende avond nam hij een blad van een aloëplant mee uit de tuin van zijn tante, sneed het open met een zakmes en wreef de koele gel over mijn schouders terwijl ik met mijn rug naar hem toe zat. Het was het meest intieme wat iemand in twee jaar met me had gedaan. Ik zei het niet. Maar ik denk dat hij het voelde, want zijn handen werden langzamer en hij bleef langer bij mijn nek dan nodig was.

"Is this okay?" vroeg hij.

"Yes," zei ik, en mijn stem klonk vreemd.

Hij stopte toch. Hij veegde zijn handen af aan een zakdoek, ging weer op zijn plastic stoel zitten en schonk de glazen nog eens vol. Het was zo'n kleine beslissing, dat stoppen, maar ik vond hem er alleen maar aantrekkelijker door. Hij liet de ruimte bij mij.

Op de zesde dag nam hij me mee naar de olijfgaard. Hij haalde me op in een stoffige pick-up met een kapotte radio, en we reden over smalle wegen tussen de heuvels door, langs witte huizen met blauwe randen en honden die achter de auto aan renden. De olijfbomen stonden in rijen op een helling, met daartussen droog gras en wilde venkel. Hij liet me een boom zien die zijn overgrootvader had geplant. We aten brood met kaas en tomaten in de schaduw van een stenen schuurtje, en dronken water uit een kraan die uit de rots leek te komen. Het was zo stil dat ik de krekels hoorde ophouden als er een wolk voor de zon schoof.

Ik weet niet meer wie wie kuste. Ik denk dat we het tegelijk deden. We zaten naast elkaar tegen de muur van de schuur, en ik draaide mijn hoofd om iets te zeggen, en hij had zijn hoofd ook al gedraaid. Zijn baard was zachter dan ik had gedacht. Hij kuste me eerst voorzichtig, vragend, en toen ik mijn hand achter zijn nek legde niet meer voorzichtig.

"Not here," zei hij na een tijdje lachend, met zijn voorhoofd tegen het mijne. "My cousin comes with the tractor at four."

We reden terug naar Tavira met de ramen open en zijn hand op mijn knie. In het appartement was het donker en koel achter de luiken. Ik had me voorgesteld dat het onhandig zou zijn, de eerste keer met iemand nieuw na zo lang. Dat ik me zou schamen voor mijn buik, voor de witte strepen van mijn bikini, voor het feit dat ik vergeten was hoe het moest. Maar Duarte deed alles langzaam, en hij vroeg dingen, en hij lachte als hij een knoopje van mijn jurk niet open kreeg, en ik lachte mee.

Toen ik naakt voor hem stond in het streepjeslicht van de luiken, deed hij een stap naar achteren en keek gewoon naar me. Ik wilde mijn armen voor me doen. Hij schudde zijn hoofd. "Linda," zei hij. Ik wist dat dat mooi betekende. Ik liet mijn armen hangen.

Hij kuste me overal. Mijn verbrande schouders, heel zacht, mijn borsten, de binnenkant van mijn ellebogen, mijn buik waar ik me zo voor schaamde. Hij knielde voor het bed en trok me naar de rand, en toen hij zijn mond tussen mijn benen legde, greep ik het laken vast en vergat ik voor het eerst die hele vakantie waar ik was. Hij nam de tijd. Hij luisterde naar mijn ademhaling zoals hij naar mijn verhalen over de bibliotheek had geluisterd, aandachtig, geduldig, en elke keer als ik dichtbij kwam vertraagde hij net genoeg om het nog langer te laten duren. Toen ik uiteindelijk kwam, was het zo heftig dat ik mijn hand voor mijn mond deed, omdat de buren een raam open hadden.

Hij kwam naast me liggen en ik kleedde hem uit, langzamer dan hij mij had uitgekleed, omdat ik er nu van wilde genieten. Hij had een bruin lijf met een witte band rond zijn heupen, en een litteken op zijn knie van een val uit een olijfboom toen hij tien was. Ik nam hem in mijn hand en voelde hem trillen. Hij had condooms in zijn portemonnee, en hij bloosde toen hij dat bekende, en zei dat hij ze die ochtend had gekocht, "just in case, I did not presume."

"You presumed a little," zei ik.

"A little," gaf hij toe.

Ik ging boven op hem zitten. Ik wilde het tempo zelf bepalen, en dat vond hij goed; hij hield mijn heupen vast en keek naar me alsof ik iets bijzonders was. Ik bewoog langzaam, voelde hem diep in me, en het licht van de luiken gleed over ons heen in strepen. Hij zei dingen in het Portugees die ik niet verstond en dat maakte niets uit. Toen hij me omdraaide en boven op me kwam, sloeg ik mijn benen om hem heen en trok hem dieper. We kwamen niet tegelijk, dat gebeurt alleen in films, maar vlak na elkaar, en hij bleef daarna nog lang op me liggen, zwaar en bezweet, en ik wilde niet dat hij wegging.

Die avond gaf hij de boom later water dan anders. We zaten daarna op het terras met de wijn, ik in zijn overhemd, en keken naar de ooievaars.

De laatste vier dagen waren anders dan de eerste zes. Ik zat niet meer alleen op het strand. Hij nam me mee naar een markt in Olhão, naar een restaurant waar alleen vissers kwamen, naar een strand dat je alleen bij eb kon bereiken. 's Middags, als het te heet was, lagen we achter de luiken en vrijden we, of sliepen we, of lazen we allebei een boek met onze voeten tegen elkaar. Hij leerde me tien woorden Portugees. Ik leerde hem 'gezellig', en hij vond het het mooiste woord dat hij ooit had gehoord en weigerde te geloven dat het niet vertaalbaar was.

We praatten op de laatste avond niet over de toekomst. Dat hadden we zonder het te zeggen afgesproken. Ik vloog naar huis, hij had zijn olijven en zijn vader. Het was een vakantie, en het was goed zo.

Maar op de ochtend van mijn vertrek, toen ik met mijn koffer bij de deur stond, gaf hij me een klein pakje in vetvrij papier. Er zat een stekje van de vijgenboom in, met de onderkant in een nat stukje keukenpapier.

"For your library," zei hij. "Or your window. It needs sun. And patience."

Ik heb het in mijn handbagage meegesmokkeld, wat waarschijnlijk niet mocht. Het staat nu in een pot op mijn vensterbank in Utrecht. Het heeft vier blaadjes. Elke avond om acht uur geef ik het water, en elke avond om acht uur stuur ik hem een foto. Hij stuurt er een terug van de grote boom op het dak.

Vorige week schreef hij dat zijn tante het appartement in mei weer verhuurt. Hij vroeg of ik misschien interesse had. Ik schreef terug dat ik geduld had geleerd, van een plant. En dat ik in mei vrij kon krijgen.

Wat vond je van dit verhaal?

Nog geen beoordelingen — wees de eerste!