18+

Leeftijdsverificatie (18+)

Om gebruik te kunnen maken van Intiemverhaal.nl moet je minimaal 18 jaar of ouder zijn.

Leestijd ± 7 minuten

Droogvallen bij de Engelsmanplaat

Categorie: Buitensex

Droogvallen bij de Engelsmanplaat

Sem 16 November 2026 8× gelezen Buitensex
0.0
Youssef had nog nooit gezeild. Dat zei hij pas toen hij al aan boord stond, met zijn rugzak nog op zijn rug en een zonnebril die hij van zijn zus had geleend. "Ik dacht dat het niet uitmaakte," zei hij. "Jij kunt het toch?"

Ik kon het. Mijn opa had een platbodem gehad, een oude Lemsteraak die nu van mijn oom was, en ik had elke zomer van mijn jeugd op het Wad doorgebracht. Toen mijn oom vroeg of ik de boot een week wilde lenen in september, omdat hij zelf met zijn knie in de lappenmand zat, had ik meteen ja gezegd. Dat ik Youssef had gevraagd om mee te gaan, was iets anders. Dat had ik twee dagen voor me uit geschoven.

We kenden elkaar van het werk. Hij was data-analist, ik zat op de afdeling ernaast, en we lunchten al een jaar bijna elke dag samen in de kantine van een kantoor in Leeuwarden waar verder niemand ooit lachte. Hij was grappig op een droge, onverwachte manier. Hij had me een keer verteld, tussen twee happen soep, dat hij het uit had gemaakt met zijn vriend omdat die nooit vragen stelde. "Ik wil iemand die nieuwsgierig is," had hij gezegd, en ik had naar mijn bord gekeken omdat ik niet wist wat mijn gezicht deed.

Dus nu stond hij op het dek in Harlingen, en ik legde hem uit wat een fok was en een grootzeil, en waarom je nooit je hand tussen een lijn en een klamp moest houden. Hij luisterde met een frons alsof ik hem een nieuwe database uitlegde. Hij stelde vragen. Veel vragen. Waarom de zwaarden aan de zijkant zaten. Waarom we op het tij moesten wachten. Wat droogvallen was.

"Droogvallen," zei ik, "is dat je bij hoog water op een plaat gaat liggen en wacht tot het water wegloopt. Dan sta je een paar uur op het zand, midden op zee. Dan kun je uitstappen en rondlopen."

"Midden op zee rondlopen."

"Ja."

"Dat wil ik," zei hij.

De eerste twee dagen waren rustig. We zeilden naar Terschelling, aten patat in de haven en sliepen in de kajuit, die eigenlijk te klein was voor twee volwassen mannen. Ik sliep aan de ene kant, hij aan de andere, met een halve meter tussen ons die ik de hele nacht voelde. Ik hoorde hem ademen. Een keer, rond drie uur, hoorde ik dat hij ook wakker lag.

"Sem?" fluisterde hij.

"Ja."

"Niks. Ik wilde alleen weten of je sliep."

"Nee."

"Oké." En toen niets meer, tot de meeuwen ons wekten.

Op de derde dag was het windstil en warm, ongewoon voor september. Ik keek naar de getijdentabel en zei: "Vandaag." We voeren bij hoog water naar de Engelsmanplaat, een zandplaat ten noorden van Ameland, liepen er langzaam op met opgehaalde zwaarden en lieten het anker in het ondiepe water vallen. Toen wachtten we. Youssef zat op de voorplecht met een kop koffie en keek hoe het water om ons heen langzaam zakte, hoe er eerst ribbels in het zand verschenen en toen hele vlaktes, glanzend in de zon, tot we op een kale, eindeloze bank lagen, met alleen in de verte nog een streepje zee.

"Dit is gestoord," zei hij. "Dit is echt gestoord."

We trokken onze schoenen uit en stapten van boord. Het zand was koel en stevig onder onze voeten. We liepen naar het grote wrak van een oude baken, en verder, tot de boot een klein bruin silhouet was achter ons. Er was niemand. Geen boot, geen mens, alleen een paar zeehonden ver weg op de rand van een geul, en een lucht zo groot dat ik me er klein in voelde. Youssef draaide zich om in een rondje met zijn armen wijd en lachte hardop.

Toen bleef hij stilstaan, vlak voor me. "Mag ik je iets vragen?"

"Je vraagt de hele week al dingen."

"Iets anders." Hij keek naar het zand. "Waarom heb je mij gevraagd? Niet iemand van je zeilvrienden. Mij."

Ik had duizend antwoorden kunnen geven. Dat hij leuk gezelschap was. Dat hij het nog nooit gedaan had en ik het hem wilde laten zien. Ze waren allemaal waar, en geen van allemaal was het echte antwoord.

"Omdat ik al een jaar aan je denk," zei ik. "Elke lunch. Elke keer als je die stomme grap maakt over de koffieautomaat. Ik dacht, als ik het ergens moet zeggen, dan hier. Waar ik niet weg kan lopen."

Hij keek op. Zijn ogen waren lichter dan ik had gedacht, bruin met iets groens erin, in dat felle licht. "Ik had het niet durven vragen," zei hij. "Ik dacht dat je hetero was."

"Ik heb er nooit veel over gezegd."

"Nee. Daarom." Hij zette een stap naar voren. "Nou ben ik nieuwsgierig."

Hij kuste me midden op de Engelsmanplaat, met zout op zijn lippen en zijn handen tegen mijn kaak. Het was voorzichtig en toen niet meer. Ik trok hem tegen me aan en voelde hoe zijn lichaam tegen het mijne reageerde, hoe hij hard werd door zijn korte broek heen, net als ik. Hij lachte in mijn mond. "Hier?" fluisterde hij. "Echt hier?"

"Er is niemand," zei ik. "Behalve de zeehonden."

"Die kijken toch niet."

We gingen op het zand liggen, op mijn trui, die ik uittrok en neerlegde. De zon lag warm op mijn rug. Youssef trok zijn shirt uit en ik kuste zijn borst, zijn buik, de lijn van donker haar onder zijn navel. Hij hield zijn adem in toen ik de knoop van zijn broek losmaakte. Ik nam hem in mijn hand, en toen in mijn mond, langzaam, en hij legde zijn hand op mijn achterhoofd en kreunde mijn naam tegen de lucht. Ik proefde zout, zijn huid, zijn zweet. Ik wilde alles van hem tegelijk.

"Wacht," zei hij na een tijdje, hijgend. "Ik wil jou ook."

Hij duwde me op mijn rug en ging naast me liggen, zijn been over het mijne. Hij pakte ons allebei tegelijk vast in zijn hand, en we bewogen tegen elkaar aan, onze monden steeds weer op elkaar, onze adem steeds korter. Ik keek naar zijn gezicht, zijn ogen half dicht, de blos op zijn wangen, de kleine frons die hij ook had als hij geconcentreerd werkte. Ik kwam eerst, met een kreet die over het zand rolde en nergens tegen botste. Hij een paar tellen later, met zijn voorhoofd tegen het mijne.

We bleven liggen. Lang. Het zand onder ons warmde op. In de verte hoorde ik een zeehond iets roepen, en Youssef zei: "Ik geloof dat ze applaudisseren."

Toen ik op mijn horloge keek, schoot ik overeind. "Het water."

Het kwam terug. Niet snel, maar gestaag, en de geul tussen ons en de boot was al een stuk breder dan toen we weggelopen waren. We raapten onze kleren bij elkaar en liepen terug, half rennend, half lachend, met onze broeken in onze handen en het water tot onze enkels en toen tot onze kuiten. Toen we bij de boot aankwamen stond het tot onze knieën en klommen we nat en zanderig aan boord.

"Dat," zei Youssef, terwijl hij met een handdoek zijn benen afdroogde, "was de beste les tot nu toe."

Die nacht sliepen we niet meer met een halve meter tussen ons. De kajuit bleek precies groot genoeg voor twee mannen die dicht tegen elkaar aan liggen. Hij vroeg dingen in het donker, fluisterend. Wanneer ik het wist. Of ik ooit eerder met een man was geweest. Of ik dit wilde, ook na de week, ook in de kantine. Ik beantwoordde ze allemaal.

Op de laatste dag stuurde hij de boot zelf de haven van Harlingen in. Hij deed het niet goed; we raakten de steiger met een doffe bonk en een havenmeester schudde zijn hoofd. Maar hij deed het. Toen we de lijnen hadden vastgemaakt, keek hij me aan met zout in zijn wimpers en zei: "Volgend jaar weer?"

"Volgend jaar weer," zei ik.

Mijn oom vroeg me later of het een goede week was geweest. Ik zei dat het weer prachtig was, dat de boot zich goed had gehouden en dat we waren drooggevallen op de Engelsmanplaat. Dat ik er iemand had meegenomen die nooit had gezeild. Wat ik er niet bij zei, is dat ik er met iemand anders terug ben gekomen dan met wie ik vertrok. Of misschien was ik het zelf die anders terugkwam. Dat weet ik eigenlijk nog steeds niet precies. Youssef zegt dat het niet uitmaakt. Hij blijft het vragen, toch, af en toe. Hij is nu eenmaal nieuwsgierig.

Wat vond je van dit verhaal?

Nog geen beoordelingen — wees de eerste!