18+

Leeftijdsverificatie (18+)

Om gebruik te kunnen maken van Intiemverhaal.nl moet je minimaal 18 jaar of ouder zijn.

Leestijd ± 8 minuten

Een pot suiker om half tien

Categorie: Overspel

Een pot suiker om half tien

Linde 16 November 2026 9× gelezen Overspel
0.0
Het begon met suiker, en ik weet hoe dat klinkt. Alsof ik het verzin om het onschuldiger te laten lijken dan het was. Maar het was echt suiker. Een dinsdagavond in februari, half tien, en ik stond met een half beslag in een kom en een lege pot in mijn hand. Erik zat in Hamburg voor zijn werk, zoals hij elke tweede week van de maand in Hamburg zat, en de supermarkt was dicht.

Dus belde ik aan bij Jesper.

Jesper woonde sinds de zomer naast ons. Begin veertig, net als wij, gescheiden, een dochter die om het weekend kwam. Hij had een tuin vol half afgemaakte projecten: een vijver zonder water, een schuur zonder deur. We groetten elkaar over de schutting, we hadden het over het weer en over de gemeente die nooit de lantaarnpaal kwam repareren. Meer niet. Dat dacht ik tenminste.

Hij deed open in een grijs T-shirt en op blote voeten. Achter hem klonk zachte jazz. "Linde," zei hij, en hij keek naar de lege pot. "Laat me raden."

"Ik ben aan het bakken," zei ik. "Voor mijn collega. Ze gaat met pensioen."

"Kom binnen. Het is koud."

Ik had kunnen blijven staan. Ik weet dat. Ik had de pot kunnen geven en op de stoep kunnen wachten. In plaats daarvan stapte ik naar binnen, in een gang die naar hout en sinaasappel rook, en volgde hem naar een keuken die veel netter was dan zijn tuin.

Hij vulde de pot langzaam, met een lepel, alsof hij tijd rekte. "Wat bak je?"

"Een citroencake. Het recept van mijn oma."

"Krijg ik een plak?"

"Als hij lukt."

Hij gaf me de pot. Onze vingers raakten elkaar, kort, en ik voelde het tot in mijn ellebogen. Het was belachelijk. Ik was eenenveertig, getrouwd, moeder van een zoon die studeerde in Groningen. Ik schrok niet meer van een hand.

Maar ik schrok wel.

"Dank je," zei ik, en ik ging naar huis, en ik bakte de cake, en hij lukte. De volgende avond bracht ik een plak naar hem toe, op een schoteltje met een servet erover. Hij at hem staand in de deuropening op en zei dat het de beste cake was die hij in jaren had gehad. Ik wist dat hij overdreef. Ik vond het toch fijn.

Zo ging het een paar weken. Kleine dingen. Een boor die ik moest lenen. Een pakketje dat bij ons was afgeleverd. Een fles wijn die hij over de schutting aanreikte omdat hij er twee had gekregen. Elke keer bleef ik iets langer staan. Elke keer liep ik met een warm gezicht terug.

Erik merkte niets. Erik merkte al een tijd weinig. Dat is geen verwijt, of misschien is het dat wel. We hielden van elkaar op de manier waarop je houdt van een huis waar je al twintig jaar woont: je weet waar alles staat, je struikelt niet meer over de drempel, maar je kijkt ook niet meer naar het uitzicht.

In maart zat Erik weer in Hamburg. Het regende al dagen. Om tien uur 's avonds ging de stroom uit in de hele straat, en ik stond in het donker in mijn woonkamer met mijn telefoon als zaklamp toen er op de achterdeur werd geklopt.

Jesper, met een kaars in een jampot.

"Ik dacht: misschien heb je er geen," zei hij.

Ik had er tien, in de la naast het fornuis. "Nee," zei ik. "Kom binnen."

We zaten op de bank met de kaars op de salontafel en een fles rode wijn die ik openmaakte omdat het toch donker was en de koelkast toch niet werkte en omdat ik iets met mijn handen moest doen. We praatten. Over zijn scheiding, die vriendelijk was geweest en daardoor misschien juist zo verdrietig. Over mijn zoon, die nooit meer belde. Over de stilte in een huis als er niemand anders is.

"Mis je hem?" vroeg hij. "Als hij weg is?"

Ik dacht erover na. Dat was het probleem: dat ik erover moest nadenken.

"Ik mis iemand," zei ik. "Ik weet niet of hij het is."

Het was stil. De kaars flakkerde. Ik voelde hoe hij naar me keek, en ik keek terug, en ik wist precies wat er ging gebeuren en ik deed niets om het tegen te houden.

Hij boog naar me toe, maar stopte vlak voor mijn mond. "Zeg het als je wilt dat ik ga," zei hij zacht.

"Ik wil niet dat je gaat."

Toen kuste hij me.

Het was geen voorzichtige kus. Het was een kus van weken wachten, van te lang in deuropeningen staan, en ik kuste terug alsof ik iets in hem zocht dat ik kwijt was. Zijn handen in mijn haar. Mijn handen onder zijn trui, op zijn warme rug. Hij smaakte naar wijn en een beetje naar rook van de kaars.

"Linde," fluisterde hij tegen mijn hals. "Weet je het zeker?"

Ik wist niets zeker. Behalve dit.

"Ja."

We kwamen niet verder dan de bank. Hij trok mijn trui over mijn hoofd en keek naar me in het kaarslicht, en ik schaamde me niet, voor het eerst in jaren schaamde ik me niet voor mijn lichaam, voor de striae op mijn buik en de zachtheid van mijn heupen. Hij kuste ze allemaal. Langzaam. Alsof hij het in zich op wilde nemen.

Toen hij mijn beha losmaakte en mijn borsten in zijn handen nam, zuchtte ik zo hard dat ik er zelf van schrok. Hij lachte zacht, met zijn mond tegen mijn huid, en nam een tepel tussen zijn lippen. Ik greep de rand van de bank. Ik was vergeten hoe dat voelde: begeerd worden. Niet gewend zijn, niet vanzelfsprekend zijn, maar gewild.

Hij knoopte mijn spijkerbroek los en trok hem samen met mijn slipje naar beneden. Ik lag naakt op mijn eigen bank, in mijn eigen huis, met een man die niet mijn man was, en ik had nog nooit zo helder gedacht. Hij knielde op het vloerkleed, legde mijn benen over zijn schouders en kuste de binnenkant van mijn dijen, eerst links, dan rechts, steeds hoger, tot ik zijn naam zei op een toon die ik niet van mezelf kende.

Zijn tong was geduldig. Dat is het woord dat ik steeds terug laat komen als ik eraan denk: geduldig. Hij had geen haast, hij wilde nergens heen. Hij likte me langzaam en dan weer sneller, hij luisterde naar mijn ademhaling, hij gleed met twee vingers in me toen ik erom vroeg. Ik kwam met mijn hand voor mijn mond, alsof de buren het konden horen, terwijl hij de buurman was.

Daarna trok ik hem omhoog en maakte zijn broek los. Hij was hard en warm in mijn hand en hij kreunde toen ik hem streelde. "Heb je...?" vroeg ik.

Hij haalde een condoom uit zijn achterzak en keek een beetje betrapt. "Ik wist het niet," zei hij. "Maar ik hoopte het."

Ik lachte, en dat maakte het makkelijker. Ik rolde het condoom zelf over hem heen en ging op hem zitten, op de bank, mijn knieën aan weerszijden van zijn heupen. Ik liet me langzaam zakken. We keken elkaar aan in het kaarslicht en geen van ons zei iets. Dat hoefde niet.

Ik bewoog eerst traag, zoekend, en daarna vond ik een ritme dat precies goed was. Zijn handen op mijn heupen, zijn mond op mijn borsten, mijn vingers in zijn schouders. Hij fluisterde dingen die ik niet allemaal verstond en die ook niet belangrijk waren. Toen ik voor de tweede keer kwam, harder deze keer, met mijn voorhoofd tegen het zijne, voelde ik hem onder me verstijven en hoorde ik hem mijn naam zeggen alsof het iets kostbaars was.

We bleven zo zitten. Lang. De kaars was bijna op.

Om half twaalf ging de stroom weer aan. Alle lampen tegelijk, de koelkast die begon te zoemen, de tv die op stand-by sprong met een rood lampje. We knipperden tegen het licht als twee mensen die betrapt zijn, en in zekere zin waren we dat ook.

Hij kleedde zich aan. Ik trok een vest aan. Bij de achterdeur bleef hij staan.

"Dit kan maar één keer zijn," zei hij. "Als jij dat wilt."

Ik keek naar hem. Naar zijn verwarde haar, naar zijn trui die binnenstebuiten zat. Ik dacht aan Erik in een hotelkamer in Hamburg. Ik dacht aan twintig jaar en een huis waar ik niet meer naar het uitzicht keek.

"Ik weet niet wat ik wil," zei ik eerlijk. "Behalve dat ik er geen spijt van heb."

Hij knikte. Hij kuste mijn voorhoofd, heel licht, en liep door de regen naar zijn eigen achterdeur.

Ik heb die nacht niet geslapen. Ik zat aan de keukentafel met een kop thee en dacht na, echt na, voor het eerst in jaren. Niet over Jesper, of niet alleen over hem. Over mij. Over wat ik had laten verslappen en wat ik nog wilde.

Toen Erik vrijdag thuiskwam, zei ik dat we moesten praten. Niet over de buurman. Nog niet. Over ons. Over het uitzicht. Hij keek me verbaasd aan, en toen, langzaam, alsof hij ergens wakker werd, knikte hij.

Ik weet niet hoe het afloopt. Dat is de eerlijkste zin die ik kan schrijven. Maar elke keer dat ik een pot suiker koop, koop ik er twee. En als ik in de tuin sta en Jesper zwaait over de schutting, zwaai ik terug, en dan denk ik aan een kaars in een jampot en een huis dat even helemaal donker was, en hoe ik juist toen eindelijk iets zag.

Wat vond je van dit verhaal?

Nog geen beoordelingen — wees de eerste!