18+

Leeftijdsverificatie (18+)

Om gebruik te kunnen maken van Intiemverhaal.nl moet je minimaal 18 jaar of ouder zijn.

Leestijd ± 7 minuten

Het noorderlicht door de telefoon

Categorie: Telefoonsex

Het noorderlicht door de telefoon

Fenna 17 November 2026 4× gelezen Telefoonsex
0.0
Tom belde altijd om tien uur, zijn tijd en mijn tijd tegelijk, want Tromso en Utrecht liggen in dezelfde zone, al voelde het nooit zo. Bij hem was het die maanden de hele dag schemer. Bij mij was het gewoon november: natte fietsen, natte jassen, de verwarming die tikte als hij aansloeg.

Hij deed onderzoek naar zeeijs voor een half jaar. We hadden er lang over gepraat, hadden lijstjes gemaakt van wat goed zou gaan en wat moeilijk, en op het lijstje met moeilijk stond bovenaan: 'Elkaar niet kunnen aanraken.' Hij had erachter geschreven: 'Creatief worden.' Ik had erom gelachen. In de eerste weken waren we vooral moe. We vertelden elkaar wat we gegeten hadden en hoe koud het was en dat we elkaar misten, en dan viel een van ons in slaap met de telefoon nog aan.

Het veranderde op een donderdag. Ik had een rotdag gehad, een vergadering die uit de hand liep, een fietsband die leeg was toen ik naar huis wilde. Ik lag in bad toen hij belde, de telefoon op een handdoek op de rand. Ik zette hem op de luidspreker.

'Waar ben je?' vroeg hij. 'Het galmt.'

'In bad.'

Er viel een stilte, en ik hoorde hem ademen. 'Vertel eens,' zei hij. 'Hoe heet is het water?'

Ik vertelde het. Hoe heet, hoe hoog, dat ik de kraan nog een keer had opengezet omdat mijn knieen boven het schuim uitstaken en koud werden. Ik hoorde hoe zijn stem veranderde, lager werd, langzamer. Hij vroeg welke zeep. Of ik mijn haar opgestoken had. Of de kaarsen aan waren. Ik zei ja, ja, een, de vanillekaars die hij altijd te zoet vond.

'Doe je ogen dicht,' zei hij.

Ik deed ze dicht. Het water klotste zacht tegen de rand.

'Ik zit op de rand van het bad,' zei hij. 'Ik heb mijn mouwen opgestroopt. Ik heb het washandje in mijn hand.'

Ik moest lachen, maar het klonk anders dan ik bedoelde, meer als een zucht. 'En dan?'

'Dan leg ik het op je schouder. Het is heet. Ik knijp het uit, zodat het water over je borst loopt.'

Ik nam het washandje van de rand en deed wat hij zei. Het water liep over mijn sleutelbeen, over mijn borst, en ik hoorde mezelf ademhalen. 'Tom,' zei ik.

'Niet praten,' zei hij. 'Luisteren.'

Hij beschreef het alsof hij er echt zat. Hoe zijn hand met het washandje langzaam naar beneden ging, over mijn buik, onder het schuim. Hoe hij het daar liet liggen, alleen maar liet liggen, warm en zwaar. Ik deed het na. Mijn hart bonsde in mijn oren. Ik hoorde dat hij ergens anders heen liep, een deur dicht deed, het geluid van een bed dat inzakte.

'Waar ben jij?' vroeg ik.

'In mijn kamer. Het raam kijkt uit op de fjord. Het is donker. Er is een beetje groen aan de hemel, heel zwak.'

'Noorderlicht?'

'Een beetje. Het beweegt nauwelijks.'

Ik stelde het me voor: hij op dat smalle bed in die houten kamer die hij me op een foto had laten zien, het groene licht op zijn gezicht, zijn hand in zijn joggingbroek. Ik vroeg het hem. Hij zei ja. Ik vroeg wat hij deed. Hij vertelde het, aarzelend eerst, alsof hij niet wist of hij het mocht zeggen, en toen steeds rechter, en ik voelde iets in mijn buik openklappen.

Ik liet het washandje los en gebruikte mijn vingers. Ik vertelde hem wat ik deed, precies, met de woorden die we in bed altijd fluisterden en hier ineens hardop zeiden, in een badkamer die galmde, over een afstand van tweeduizend kilometer. Ik vertelde hoe nat ik was, en dat het niet van het water kwam. Hij lachte laag, een geluid dat ik in mijn hele lichaam voelde.

'Langzaam,' zei hij. 'Ik wil het horen.'

Ik ging langzaam. Het water deinde mee met mijn heupen. Ik hoorde zijn adem sneller worden, hoorde de kleine geluiden die hij maakte als hij zich inhield, geluiden die ik kende van onze eigen slaapkamer en die me nu bijna aan het huilen maakten van gemis en opwinding tegelijk. Ik zei zijn naam. Hij zei de mijne, Fenna, Fenna, alsof hij hem proefde. Ik kwam met mijn hoofd tegen de rand van het bad en mijn voeten tegen de kraan, met een kreet die door het hele trappenhuis moest hebben geklonken. Hij volgde me een paar tellen later, met een gesmoorde vloek die eindigde in mijn naam.

Daarna bleven we een hele tijd stil. Het water werd lauw. De vanillekaars sputterde.

'Creatief worden,' zei hij uiteindelijk.

'Je had het lijstje goed,' zei ik.

Vanaf toen veranderden de donderdagen. Niet dat het elke keer zo ging; soms waren we te moe, soms hadden we ruzie over iets kleins dat over de telefoon groot werd. Maar er was iets opengegaan. We stuurden elkaar berichten overdag, kleine dingen. Een foto van mijn blote enkel onder het bureau. Een foto van zijn hand op een met ijs bedekte reling, met eronder: 'Koud. Denk aan jou.' Ik vertelde hem op een dinsdagochtend, terwijl ik in de trein zat, wat ik die avond zou dragen als hij belde, en ik zag de man tegenover me opkijken omdat ik bloosde tot achter mijn oren.

Op een zaterdag vroeg hij of ik iets voor hem wilde doen. Of ik de oude flanellen blouse wilde aantrekken die hij in de kast had laten hangen, die van de geruite stof met de versleten ellebogen. Alleen die. Ik deed het, en ik vertelde hem hoe de stof rook, naar hem, naar wasmiddel en een beetje naar hout van de kachel in het huisje waar we vorig jaar hadden gelogeerd. Ik vertelde hoe de knoopjes voelden toen ik ze een voor een losmaakte, langzaam, met de telefoon naast me op het kussen. Hij zei bijna niets die avond. Hij luisterde alleen, en ademde, en af en toe zei hij zacht mijn naam, alsof hij wilde controleren dat ik er nog was. Toen we ophingen, sliep ik in die blouse, en de volgende ochtend stuurde hij een bericht met maar een woord: 'Dankjewel.' Ik las het in de keuken en moest gaan zitten.

Op een avond in december zei hij dat hij een verrassing had. Hij zette de video aan, voor het eerst. We hadden het altijd zonder beeld gedaan; het was makkelijker, zei hij, en ik vond dat ook. Maar nu zag ik hem, zittend op het bed, met achter hem het raam, en in het raam de hemel. Die was niet zwak groen. Die vlamde. Groen en paars en een randje roze, in golven die over de bergen schoven.

'Kijk,' zei hij, en hij draaide de telefoon zodat ik het zag.

Ik zat in mijn ochtendjas op de bank met een deken over mijn knieen, en ik huilde een beetje. Hij draaide de camera terug naar zichzelf. Hij had zijn trui uitgedaan. Het licht van buiten bewoog over zijn borst, over de haartjes, over de littekens op zijn schouder van een fietsongeluk lang geleden.

'Doe je ochtendjas open,' zei hij zacht.

Ik deed hem open. Hij keek en zei een hele tijd niets, en dat was het mooiste wat hij had kunnen zeggen.

We deden het die avond met beeld en met het noorderlicht. Ik lag op de bank met de telefoon tegen een kussen en zag hoe hij naar me keek, en ik keek naar hem, naar zijn hand die bewoog, naar zijn gezicht dat zich spande. We raakten onszelf aan maar we keken naar elkaar, en het voelde dichterbij dan ooit, dichterbij dan sommige nachten waarin we naast elkaar hadden gelegen en ieder aan iets anders hadden gedacht. Ik vertelde hem wat ik zou doen als hij hier was, en hij vertelde wat hij zou doen, en we beloofden elkaar dingen die we nog niet eerder hadden durven uitspreken.

Toen het voorbij was, lagen we allebei uitgeteld, ik op mijn bank in Utrecht, hij op zijn bed bij de fjord. Achter hem was het licht langzaam aan het doven.

'Nog negen weken,' zei hij.

'Acht en een half,' zei ik.

'Ik ga je zo vasthouden als ik terug ben.'

'Ik weet het.'

'Nee,' zei hij. 'Je weet het niet. Ik ga je zo vasthouden dat je het lijstje met moeilijk vergeet.'

Hij kwam terug in februari, op een grijze dinsdag. Ik stond op Schiphol met een bord dat ik zelf had gemaakt, met alleen het woord CREATIEF erop, en hij lachte zo hard toen hij het zag dat een vrouw naast hem schrok. Hij liet zijn tas vallen. Hij hield me vast, precies zoals hij gezegd had, zo lang dat mensen om ons heen moesten lopen.

Thuis lieten we de telefoons in de gang liggen. Maar op donderdag, om tien uur, lagen we samen in bad, en hij pakte het washandje van de rand, en ik deed mijn ogen dicht.

'Hoe heet is het water?' vroeg hij.

'Kom er maar in,' zei ik. 'Dan voel je het zelf.'

Wat vond je van dit verhaal?

Nog geen beoordelingen — wees de eerste!