Sofie belde aan om half elf, een papieren zak met croissants onder haar arm en nat haar van de septemberbui. Lara deed open in een oversized shirt en sokken, haar bril scheef op haar neus, en glimlachte alsof Sofie de enige persoon was die die ochtend mocht bestaan.

Ze kenden elkaar al drie jaar. Eerst als collega's op de redactie van een cultuurtijdschrift, toen als vriendinnen die te lang naar elkaar keken bij borrels, en sinds zes maanden als iets dat nog geen naam had maar wel een ritme: zaterdagochtenden bij Lara, doordeweekse berichten die te laat 's nachts nog werden beantwoord, kussen in de keuken die soms stopten bij de deur van de slaapkamer en soms niet.

Sofie was achtentwintig. Lara was eenendertig. Beide hadden eerder met mannen geslapen, beide hadden later begrepen dat vrouwen hen anders raakten — dieper, eerlijker, zonder het gevoel iets te moeten bewijzen. Sofie herinnerde zich de eerste keer dat Lara haar hand had vastgehouden in een taxi na een deadlineborrel: niet als grap, niet als troost, maar als iets dat bleef branden tot diep in de nacht.

Je bent doorweekt, zei Lara, en trok Sofie naar binnen.

De croissants zijn droog. Ik heb mezelf opgeofferd.

Lara lachte, nam de zak aan, en kuste haar — eerst op de mondhoek, dan echt, met de smaak van koffie die Lara al had gedronken. Sofie liet haar natte jas vallen en sloot haar armen om Lara's middel. Het shirt was dun. Geen bh. Sofie voelde Lara's tepels hard worden tegen de stof toen ze dichterbij kwam.

Heb je plannen vandaag? vroeg Sofie tegen Lara's lippen.

Jij. Misschien later de was. Maar eerst jij.

Ze ontbeten aan de keukentafel: croissants, jam, verse sinaasappelsap. Lara's appartement lag boven een boekhandel in De Pijp; beneden klonken stemmen, boven hing stilte met een randje regen tegen het raam. Sofie keek naar Lara's handen terwijl die een croissant brak — lange vingers, zwarte nagellak die half was afgebeten, een zilveren ring die Sofie haar zelf had gegeven op haar verjaardag. Lara had die ring sindsdien niet afgedaan.

Ik heb vannacht aan je gedacht, zei Sofie.

Goede gedachten?

Vuile. Heel specifieke.

Lara zette haar glas neer. Haar blik werd donkerder, speelser. Vertel. En sla niks over.

Sofie voelde warmte in haar wangen, maar ook iets stoutmoedigs. Ik dacht aan jouw mond tussen mijn benen. En aan hoe je vorige week mijn polsen vasthield terwijl ik kwam. Ik dacht aan jouw stem toen je zei dat ik mocht komen. Ik werd nat van alleen die herinnering.

Lara stond op, liep om de tafel heen, en ging half op Sofie's schoot zitten. Dan moeten we die gedachte niet verspillen aan een eenzame nacht.

Ze kusten langzaam, diep. Lara's hand gleed onder Sofie's trui, vond haar borst, kneep zacht in haar tepel door de stof van haar bh. Sofie zuchtte. De keuken rook naar boter en natte wol. Lara trok Sofie's trui omhoog en Sofie hielp, tot ze halfnaakt aan tafel zat met Lara's mond op haar hals. Lara beet zacht; Sofie kreunde harder dan ze van plan was.

Slaapkamer, fluisterde Sofie. Anders doen we het hier tussen de kruimels.

Lara's slaapkamer was halfduister, gordijnen half dicht, het bed nog onopgemaakt. Sofie trok haar broek uit, daarna haar bh en slipje, tot ze naakt stond terwijl Lara nog gekleed was. Lara keek haar aan alsof ze een schilderij bekeek dat ze al vaker had gezien maar nooit zat kreeg. Ze liep een cirkel om Sofie heen, streelde haar bil, haar heup, haar borst, zonder te haasten.

Ga liggen, zei Lara zacht.

Sofie ging op haar rug liggen. Lara knielde tussen haar benen, streelde haar dijen, kuste de zachte huid aan de binnenkant. Haar adem was warm. Dan raakte haar tong Sofie — langzaam, van onder naar boven, tot ze Sofie's clitoris vond en daar bleef, met cirkels en druk die Sofie deed hijgen. Lara's handen hielden Sofie's heupen vast. Sofie greep in Lara's haar.

God, Lara—

Lara mompelde iets tegen haar huid, iets dat klonk als een belofte, en schoof twee vingers naar binnen. Sofie boog haar rug. Het ritme was precies: tong buiten, vingers binnen, langzaam sneller tot Sofie haar orgasme voelde aankomen als een trein die niet meer kon stoppen. Ze kwam hard, met Lara's naam op haar lippen, haar dijen trillend, nat tegen Lara's mond. Lara likte haar schoon alsof ze niets wilde missen, tot Sofie lachend haar wegduwde.

Lara kroop omhoog en kuste haar. Sofie proefde zichzelf op Lara's lippen en vond het vreemd intiem, bijna heiliger dan schaamte.

Jouw beurt, zei Sofie, en draaide hen om.

Ze trok Lara's shirt uit, kuste haar borsten, nam een tepel tussen haar tanden en trok er zacht aan tot Lara kreunde. Daarna de legging, het slipje — Lara was al nat, glanzend. Sofie ging tussen haar benen liggen en likte haar open, langzaam eerst, dan gretiger. Lara's handen vonden Sofie's haar en duwden haar dichterbij zonder grof te zijn. Sofie schoof drie vingers in haar — Lara hield van volheid, van diepte — en zoog zacht aan haar clitoris terwijl ze haar vingers kromde. Ze voelde Lara's binnenste samentrekken, loslaten, opnieuw samentrekken.

Zo, snikte Lara. Blijf zo— precies zo—

Lara kwam met haar ogen dicht en haar mond open, een stille, lange golf die Sofie voelde in de manier waarop Lara om haar vingers klemde. Sofie bleef tot Lara haar wegduwde met een lach en een genoeg, genoeg, ik voel mijn tenen niet meer.

Ze lagen naast elkaar, zwetend, Sofie's hoofd op Lara's borst. De regen was gestopt. Ergens beneden ging een bel van de boekhandel. Sofie luisterde naar Lara's hartslag en dacht aan alle half-afgemaakte zinnen in hun chatgeschiedenis: ik mis je, ik wil je, ik weet niet of dit te snel is.

Ik wil meer dan zaterdagen, zei Sofie na een tijdje.

Lara's vingers streelden haar rug. Ik ook. Ik was bang dat jij het bij zaterdagen wilde houden. Bang dat ik te veel vroeg door te willen ontbijten op maandag ook.

Ik wil slapen zonder wekker. Ik wil ruzie maken over boodschappen. Ik wil dat je me 's ochtends wakker kust en 's avonds vies maakt. Ik wil dat we een woord hebben voor wat we zijn.

Lara lachte in haar haar. Dat klinkt als een relatie.

Dat is een relatie.

Ze kusten opnieuw, langzamer nu, zonder haast. Lara's hand gleed weer naar beneden, tussen Sofie's benen, en vond haar nog gevoelig, nog open. Sofie spreidde haar dijen. Lara masseerde haar clitoris met twee vingers, cirkelend, terwijl ze Sofie's oorlel beet. Sofie kwam zachter dit keer, bijna huilend van genot, haar gezicht tegen Lara's nek.

Later, onder de douche samen, waste Lara Sofie's haar uit. Ze stonden naakt onder het warme water, borsten tegen elkaar, en Sofie gleed met haar hand tussen Lara's benen tot Lara tegen de tegelwand leunde en opnieuw kwam, dit keer staand, met water over haar gezicht en Sofie's vingers diep in haar. Lara beet in Sofie's schouder om stil te blijven; Sofie hield haar overeind.

's Middags lagen ze in bed met een boek tussen hen in dat niemand las. Sofie keek naar het plafond en dacht aan alle jaren waarin ze had gedacht dat verlangen iets was dat je moest verdienen of uitleggen. Bij Lara hoefde het niet. Het was er gewoon: warm, nat, eerlijk, en van hen beiden.

Blijf vanavond ook, zei Lara.

Sofie draaide haar hoofd. Ik heb niks meegenomen.

Dan leen je mijn shirt. Of je blijft naakt. Ik klaag niet. En morgen kopen we tandenborstels voor twee. Dat lijkt me een redelijke eerste gezamenlijke aankoop.

Sofie glimlachte, rolde dichterbij, en legde haar been over Lara's heup. Buiten begon het opnieuw te regenen. Binnen rook het naar seks en croissantkruimels en iets dat eindelijk een naam mocht hebben — niet zaterdag, niet vriendin, maar van mij, en van haar, en van hen samen.